Nog steeds onderweg

Vijf jaar na onze High Five gaat IJskoud Kappen verder

Niet omdat we precies wisten hoe dat 'anders' eruit moest zien. Dat zou ook wel erg makkelijk zijn geweest. We wisten vooral dat we niet helemaal tevreden waren met hoe we sommige dingen deden en dat we nieuwsgierig waren naar wat er zou gebeuren als we het roer een beetje zouden omgooien.

We bedachten vijf doelen: minder stress, meer vrije tijd, vitaler en fitter worden, meer ontdekken en ontmoeten en leven in harmonie met de natuur. We noemden het onze High Five. Klinkt lekker ambitieus, hè? Nou, vijf jaar later kunnen we melden dat we niet alles keurig van ons lijstje hebben afgevinkt. Sterker nog: sommige dingen zijn totaal anders gelopen dan we toen dachten. En dat is misschien wel precies waarom we nu een blog 2.0 beginnen met IJskoud Kappen. Want onderweg kwamen we erachter dat 'anders' helemaal niet hetzelfde hoeft te betekenen voor twee mensen.

Neem Peter. Die woont inmiddels in Zweden en heeft zijn leven behoorlijk overhoopgehaald. Na 35 jaar werken als systeemontwikkelaar koos hij voor iets heel anders. Een praktischer leven, meer met de seizoenen mee en veel dichter bij de natuur. Zijn agenda ziet er tegenwoordig nogal anders uit dan vroeger. Geen eindeloze vergaderingen en deadlines meer, maar kijken naar het weer, de moestuin, het huis en wat er vandaag moet gebeuren. Hij werkt graag met zijn handen, is veel buiten en geniet van het feit dat hij zijn dagen grotendeels op zijn eigen manier kan indelen. Hij heeft een grote moestuin en zou het liefst het hele jaar eten van wat daar groeit. Peter heeft een weg ingeslagen van minder spullen, minder inkomen en minder gemak. Daarvoor in de plaats krijgt hij iets wat voor hem veel waardevoller is geworden: tijd, ruimte, vrijheid en een leven dat beter bij hem past

En ik, Ina? Ik zit nog steeds behoorlijk stevig met beide benen in Nederland. Ik heb een drukke baan, een volle agenda en een hoop mensen om me heen. Ik werk met plezier en haal veel voldoening uit mijn werk. Ik zet me in voor kinderen met een metabole ziekte en daar kan ik mijn ei behoorlijk goed in kwijt. Tegelijkertijd breng ik sinds 2020 een flink deel van mijn tijd door in Zweden. En daar stap ik een wereld binnen die behoorlijk anders is dan mijn dagelijkse leven in Nederland. Meer ruimte. Meer natuur. Meer stilte. Meer tijd. En soms ook gewoon: meer kou, meer sneeuw scheppen en meer nadenken over waarom een mens in vredesnaam vrijwillig een moestuin begint. 😉 Ik geniet van beide werelden. En precies daar wordt het interessant. Want wie van ons heeft nu eigenlijk gelijk?

We zijn de afgelopen jaren steeds meer gaan ontdekken dat er niet één goede manier is om je leven in te richten. Peter wordt gelukkig van ruimte, rust, natuur en een eigen ritme. Ik word óók gelukkig van mijn werk, mensen om me heen, reuring en het gevoel dat ik ergens mijn bijdrage aan lever. Peter heeft meer vrijheid, maar ook minder gemak en minder financiële ruimte. Ik heb meer inkomen en meer sociale contacten, maar ook een volle agenda en minder vrije tijd.

Het ene leven is dus niet beter dan het andere. Het is gewoon anders. En juist doordat we zo verschillend leven, stellen we elkaar regelmatig vragen waar we zelf niet altijd meteen een antwoord op hebben. Wat hebben we eigenlijk nodig voor een goed leven? Hoeveel geld is genoeg? Hoeveel spullen hebben we nodig? Waarom werken we eigenlijk zoveel? Hoeveel tijd willen we overhouden? Wanneer wordt gemak eigenlijk gemakzucht? En hoeveel van wat we belangrijk vinden, vinden we écht belangrijk? Of vinden we het vooral belangrijk omdat iedereen om ons heen het ook belangrijk vindt?

Dat zijn geen vragen waarop wij inmiddels een mooi antwoord in een lijstje hebben staan. Was het maar zo makkelijk. We zijn dus nog steeds aan het zoeken. De reis gaat door.  Vijf jaar geleden dachten we dat we op zoek waren naar een andere manier van leven. Nu denken we dat we vooral op zoek zijn naar wat voor ons persoonlijk een goed leven is. Dat is iets anders.

We zijn er ook achter gekomen dat je leven niet per se compleet op de schop hoeft. Je hoeft niet je huis te verkopen, je baan op te zeggen en met een kruiwagen vol aardappelen naar Zweden te vertrekken. Hoewel dat laatste natuurlijk altijd nog kan. 😉 Soms zit veranderen in iets veel kleiners. Minder werken. Meer tijd maken voor iets waar je blij van wordt. Een andere baan zoeken. Minder kopen. Vaker naar buiten. Meer tijd met mensen doorbrengen. Of juist wat vaker alleen zijn. En soms betekent het dat je een veel grotere keuze maakt, zoals Peter heeft gedaan. Het belangrijkste is misschien wel dat je jezelf de ruimte geeft om te kijken of het anders kan. Ook als je nog niet precies weet hoe.

Dat betekent niet dat Zweden verdwijnt. Integendeel. Zweden blijft een belangrijk onderdeel van ons verhaal. We blijven schrijven over het land waar Peter woont en waar ik een groot deel van mijn tijd doorbreng. Over de natuur, de seizoenen, de Zweedse manier van leven, cultuur, gewoontes, ruimte, rust en natuurlijk ook over de dingen waar we soms helemaal niets van begrijpen. 😉

Ook de praktische informatie over emigreren blijft gewoon op IJskoud Kappen staan. Want als je serieus nadenkt over een verhuizing naar Zweden, zijn een personnummer, een huis, belastingen en een ziektekostenverzekering toch net iets belangrijker dan de vraag welke bosbessen je het beste kunt plukken.

Maar emigreren is niet meer waar het hele verhaal om draait. Het verhaal is groter geworden. Het gaat over het leven dat we leiden en de keuzes die we daarin maken. Over werk. Geld. Tijd. Vrijheid. Genoeg. Spullen. Natuur. Consumptie. Rust. Reuring. Gemak. En misschien ook een beetje over de vraag waarom we met z'n allen zo ontzettend hard rennen. Want waar rennen we eigenlijk naartoe? En willen we daar wel naartoe?

Het kan ook anders Dat is uiteindelijk waar IJskoud Kappen voor staat. Niet: wij weten hoe het moet. Niet: iedereen moet naar Zweden. En ook niet: een moestuin is de oplossing voor alles. We zijn zelf het bewijs dat twee mensen heel verschillend kunnen leven en allebei kunnen zeggen: dit past bij mij. En misschien is dat wel de belangrijkste ontdekking van de afgelopen vijf jaar. Je hoeft niet te leven 'zoals het hoort'. Je hoeft ook niet voortdurend je leven om te gooien omdat ergens iemand roept dat het allemaal nóg efficiënter, gezonder, duurzamer of succesvoller moet. 

Maar je mag jezelf wel af en toe die ene vervelende vraag stellen:

Is dit eigenlijk het leven dat ik wil leven?

Misschien is het antwoord volmondig ja. Hartstikke mooi. Misschien is het antwoord: eigenlijk niet. Ook prima. Dan begint er misschien iets te schuiven. Wij zijn daar in ieder geval nog steeds mee bezig. Soms bewust, soms per ongeluk en soms omdat het leven zelf besluit dat onze zorgvuldig gemaakte plannen de prullenbak in kunnen.

Onze High Five van vijf jaar geleden is dus geen eindstation geworden. Het is meer een soort richtingaanwijzer. We zijn nog steeds onderweg. Met twee verschillende levens, twee verschillende ideeën over wat belangrijk is en nog steeds die ene vraag in ons achterhoofd:

Kan het ook anders?

Wij denken van wel.

De vraag is vooral:

Hoe dan?